Dag 233 - Rariteitenkabinet

Goed, honderden kilometers auto, bussen, boten en taxi verder; ongemakkelijke momenten in een stapelbed, gekke lifters op de achterbank, afgesloten wegen in Chili, spannende zoektochten naar benzine, wonderlijke landschappen, lachen gieren brullen mediteren, overdosis chocoladeijs, stromende regen in Buenos Aires, 18 uur in de bus met de 100 smsjes man, woeste watervallen, Spaanse scheldkanonnen in een Paraguyaans voetbalstadion, koeien melken, dagen dobberen op een vrachtboot, Paraguyaanse borsten, 'hoor ik daar een jaguar brullen?', 24 uur wachten op een taxi en slapen op een militaire basis in Bolivia.

Wonderlijk genoeg hebben we de afgelopen 40 dagen vooral heel veel moeten wachten en stilzitten. Dit leverde ons wel de meest rare mix aan ontmoetingen en gebeurtenissen op tot nu toe, maar waar te beginnen!?

WEGBLOKKADES EN BENZINENOOD

De tweede helft van februari willen we graag door Chili omhoog rijden. Ach, wij willen wel vaker van alles. De realiteit blijkt dit keer anders. Na een omweggetje van twee dagen door Argentinie (er is geen weg van zuid naar de rest van Chili) komen we midden in Chileense stakingen terecht. En omdat niemand ons echt uitleg schijnt te kunnen geven over wat dit precies inhoudt, werken we ons vier dagen lang hoopvol van wegversperring naar wegversperring, om vervolgens alsnog stil te komen staan in afwachting van benzine. Terwijl de supermarkten steeds leger raken hebben wij er na drie dagen wachten ons buik wel vol van en besluiten we op de gok terug Argentinie in te rijden. Hopend dat we met ons bijna lege tank het eerste tankstation halen. Met een knipperend benzinelampje en zwetende handen halen we dit net en laten we Chili voorlopig even voor gezien.

LACHEN GIEREN BRULLEN MEDITEREN

In Argentinie brengen we vervolgens een paar dagen door in een hippie hostel met bijbehorende dromerige eigenares (quote: 'my ex husband is the cook, he is nice....sometimes'), waar ies zich in het kader van 'Je moet alles een keer geprobeerd hebben' twee keer in een meditatie sessie stort. De eerste keer leert dit ons dat het met ies dik in orde is ('Yes, your genitals are very happy on the inside'). En eerlijk is eerlijk, als iemand liedjes voor je zingt, een paar keer op een gong slaat en je vervolgens meldt dat het in alle opzichten goed met je gaat, ja dan kom je vrolijk thuis. Meditatieronde 2 is een anderverhaal. Klaar voor een uur lekker wegdromen en lieve woorden, wordt ies plots in een ongemakkelijke houding gepositioneerd en volgt er een uur vol AAAA OEOEOEOE en IEIEIEIE klanken, waarbij (als ies van schrik dichtslaat) op vredige doch dringende toon verzocht wordt de cirkel van geluid ten aller tijde gaande te houden. Gelukkig is daar nog Art die, gewoon dwars door het gebrul van de fanatieke deelnemers heen, bekende liedjes begint te neurien. Zodat we al met al ietwat stijf in het lijf, maar erg vrolijk naar buiten stappen.

OVERDOSIS CHOCOLA EN KILOMETERS

Via Bariloche, waar we lunchen met chocoladeijs, rijden we in drie dagen als een gek terug naar Buenos Aires. Dat betekent veeeeeeel kilometers, wat de eerste uurtjes verrassend mooie landschappen opleverd, maar daarna tot Buenos Aires voelt alsof we twee dagen lang onderweg zijn van Alphen aan den Rijn naar Ter Aar......precies.

Met een stalen gezicht leveren we vervolgens onze huurauto in; een ooit witte auto die inmiddels een wieldop en spiegel mist en een ster in de voorruit, een toeter die niet meer toetert en een onderkant als een poffertjesplaat heeft. Muchas gracias!

In Buenos Aires brengen we deze keer maar twee daagjes door, die voornamelijk bestaan uit door de regen rennen en doorweekt pizza eten en Cees verjaardag vieren in de bioscoop en droog pizza eten. Cees was een dagje paardenpolo voor zijn verjaardag beloofd, maar als dat niet door kan gaan denkt ies dat een film met een paard ook goed is.....

DE 100 SMSJES MAN

Vanaf Buenos Aires pakken we een bus die ons in 18 uur naar Puerto Iguazu brengt. We nemen natuurlijk de goedkoopste plekken: semi cama (vertaling: half bed), wat in Argentinie betekent dat je in een soort giga vliegtuigstoelen beland met meer beenruimte dan zelfs wij kunnen vullen. Prima te doen dus! Ware het niet dat schuin naast ons een dikke semi cama potato besluit om van deze 18 uur gebruik te maken om al zijn sms contacten bij te werken, met het geluid van zijn toetsenbord AAN. De beste man start om half drie smiddags met tikken en eindigt bij het zakken van de zon. En ook alleen maar omdat ies hem dit vraagt en hem uitlegt dat het na zo veel uur een beetje irritant is voor de mensen om hem heen. Hierop volgt een stil gejuich en dankbare gezichten van de mede reizigers en een verder stille busreis.

WOESTE WATERVALLEN

Naar Puerto Iguazu komen mensen eigenlijk 'maar' voor één ding, de gigantische watervallen. Een ware pretpark ervaring, inclusief treintje met Amelie muziek dat ons van wandelpad naar wandelpad rijdt, apenheul achtige neusbeertjes die zonder pardon tassen vol eten jatten, de meest prachtige vlinder en vogels, natuurlijk de woeste watervallen zelf en als klap op de vuurpijl de beste wildwaterbaan ooit, als we in een Zodiac dit machtige natuurgeweld invaren. We kunnen wel zeggen dat we aan het einde van de dag supercontent terug naar ons hostel soppen, doorweekt van tropisch zweet en water, top!

En dan besluiten we spontaan om de afslag Paraguay te nemen,

waarover volgende week meer!

TO BE CONTINUED...

Dag 193 - Laten we bij het eind beginnen...

Ushuaia, de zuidelijkste stad ter wereld. Het einde van de wereld. Of het begin? Tja, dat ligt er natuurlijk aan van welke kant je het bekijkt. Heeft een ronde wereld een eind of een begin? Ach, het is (voor nu) zo zuidelijk als wij gaan en dus het einde van onze tocht naar het zuiden en tegelijk het begin van onze tweede helft. Jaja, we zijn alweer zo'n beetje op de helft. Laten we vandaag 'de rust' noemen. Tijd voor een update, vanaf de bank. BUENOS AIRES Fleurig kleurig vrolijk zonnig tango en gigantische steaks, we vallen direct midden in het goede leven. Niet dat we het hiervoor slecht hadden, maar eerlijk is eerlijk, een stad zoals Buenos Aires zijn we van Mexico tot Panama niet tegengekomen. En wat is het heerlijk om door de oude straatjes van San Telmo te slenteren, via plaza de Mayo de ellelange winkelstraat over te struinen op jacht naar een nieuw boek, straat na straat verrast te worden door nieuwe graffitikunst en voor het eerst sinds New York weer eens neer te ploffen in een bioscoop. Buenos Aires heeft het allemaal en wij kunnen ons er niet van losmaken...iedere middag oefenen we onze Spaanse koetjes en kalfjes vocabulaire bij het oude echtpaar om de hoek, dat vanuit een gat in de muur té lekkere broodjes en empañadas verkoopt. Iedere avond koelen we af met een kop thee of wijn in het grote open raam van onze kamer, vanwaar we de muziek van de straat horen, politieagenten hardhandig een tasjesdief tegen de grond zien werken en eindeloos kletsen met onze kamergenoten. En heeeeel rustigaan vinden we onze weg langs zo'n beetje alles dat er in Buenos Aires te zien is, van het graf van Evita, via een wankele wandeling na onbeperkt wijn bij een tangoshow, tot de Japanse zentuin die alles behave zen bleek te zijn.... BIENVENIDOS A LOS SUEGROS En dan is daar het weerzien met de ouders van ies, met wie we Buenos Aires in high speed dunnetjes over doen, waarna we met zijn vieren en een (deze keer witte) huurauto in een paar weken naar het zuiden gaan rijden. En dat is in het begin natuurlijk best even gek, want na vijf maanden met zijn tweetjes delen we onze reis ineens met Gert en Marion.  DE LEEGTE VAN ROUTA 3 Maar dat met zijn vieren reizen went snel. Met een auto vol rugzakken, drop, pepernoten en Hollandse kaas starten we onze reis richting het zuiden over de routa 3, die voornamelijk langs de oostkust loopt. Na een paar dagen door de leegte bikkelen maken we onze eerste onvergetelijke tussenstop in Puerto Madryn, waar we duiken met zeeleeuwen. De foto's spreken hopelijk voor zich, want hier hebben we geen woorden voor, behalve misschien zoiets als OOOOWAUW. Verder nemen we een afslag naar peninsula Valdes waar we voor het eerst pinguins zien én een heuse armadillo! Die laatste haalt met gemak de top 3 van onze rare beestenlijst, waar hij het net aan af moet leggen tegen de luiaard (Costa Rica). Na de pinguin warming up op Valdes zijn we op Punta Tombo klaar voor het grote werk; bijna een miljoen zwart witte geinige waggelaars stelen daar ons hart.  DE BIJNA LEEGTE VAN ROUTA 40 En dan rijden we van oost naar west dwars door het land om vervolgens via de routa 40 verder af te zakken. Ook de routa 40 biedt veeeeeel leegte, eindeloze pampa's vol droog gras, hier en daar verdwaalde groepen guanaco's (soort lama) en struisvogelachtigen en heel soms een Estancia met bijbehorende stukken grazend vlees. Hmmmm. Het enige, doch belangrijke, verschil met de routa 3 is dat op de routa 40 de stukjes asfalt mooi meegenomen zijn. Het merendeel van de tijd hobbelen we ons het heen en weer op een soort zanderige grindbak. Maar hey, ook dat heeft wel zijn charme. En ook routa 40 biedt leuke afslagen. Bij cueva de las manos wanen we ons even terug in het wilde westen van Utah, in El Chaltén rijden we te paard als echte gaucho's door groepen schapen de heuvels in en werken Cees en Gert zich door de snijdende wind en regen een weg naar de cerro Torre en in El Calafate staren we met open mond naar de wonderlijke Perito Moreno gletsjer, die haast wel wat weg heeft van een stel grote stukken blauw piepschuim, zo'n gekke verschijning! VUURLAND En dan rijden we in één dag, via twee grensovergangen (Chili in en weer uit) en een korte overtocht met een ferry,  plotsklaps de leegte uit en de bergen van vuurland in. Wat een verrassing! In het donker ariveren we in Ushuaia, waar we direct in bed duiken, morgen zien we wel hoe ons voorlopige einde van de wereld eruit ziet...Bergachtig, groen, zonnig, fris en waterig. Geen plotsklapse afgronden of een grote bakstenen muur, zelfs geen sneeuwig of ijzig polig landschap. Nee, als er geen cruises naar Antarctica aangeboden werden zou je nergens aan merken dat je zo zuidelijk zit. Met de boot het Beaglekanaal op halen we uiteindelijk 55 graden zuid, muy cool!  Verder maken we nog wat mooie wandelingen, waarvan we de eerste delen met een wonderlijk groepje mensen; de Spaanse Patricia die het enige stukje heuvelop hijgend beëndigd met de woorden 'this was the second time in my life that I went hiking', een stel vrolijke Paraguayanen, Colombianen en natuurlijk de gebruikelijjke hoeveelheid landgenoten; twee heren die hun leven delen in Thailand waar ze "goed verzorgd" worden door drie man personeel (quote: 'Ja, de tsunami was erg, maar het ergste was nog dat de touristen zo lang wegbleven'), tante zuurpruim (reactie op de enthousiaste uitleg van onze gids: 'Kletspraat!') en niet te vergeten Chris en Charlotte, die voor de afwissling eens flink wat positiviteit in het geheel gooiden. Deze laatste twee besloten we bij de eilandraad dan ook als enigen NIET weg te stemmen, met als prijs een extra wandeling naar Laguna Esmeralda, waar we toch nog stiekem wat sneeuwvlokken op ons neus kregen. Yes! En dan is het alweer tijd om omhoog te gaan rijden, Chili in, waar we Gert en Marion afzetten in Punta Arenas. Zij vliegen hier hiervandaan omhoog om na nog een paar dagen relaxen alweer richting huis te vertrekken.  En wij? Wij leveren 6 maart onze witte auto weer in, in Buenos Aires.  En alles daar tussen is nog een groot mysterie... Liefs, cees en ies

Dag 157 - Claro is Ceeso

Zo, de lessen zitten erop, de broodjes zijn gebakken, de surfplank staat terug in de kast en de rugzakken zijn weer ingepakt. Na een regenachtige opstart hebben we de afgelopen weken vooral onwijs genoten, veel belachelijk leuke uitstapjes en nieuwe vrienden gemaakt (zie foto's Costa Rica)  Bij het afscheid werd zelfs bijna een traantje weggepinkt, maar wie ons vooral zullen missen zijn waarschijnlijk de mensen van 'Bread and Chocolate', dankzij wie wij inmiddels met vreugde kunnen melden dat wij in blijde verwachting zijn van een chocoladebaby.  Ach...wat zullen we zeggen, het was een goeie tijd! Maar ons vliegtuig vertrekt en wij willen graaaaag mee, want onze volgende stop is Buenos Aires, woehoe! ¡Hasta Luego! cees en ies ps: We zijn ook nog Oscar (die van het brood bakken) naar school wezen brengen in Panama, waar we een paar leuke dagen 'vakantie' aan overgehouden hebben; duiken, fietsen, zeesterren, harpoenvissen...

Dag 135 - Fijne kerst!!

DANCING DOLPHIN WITH CRISPY NIPPLES Onze eerste avondjes in Honduras brengen we (natuurlijk!) door in een Duitse bierkelder, waar we savonds onder het genot van vazen bier bijkomen van het tempelslenteren en paardrijden. Het hostel delen we met o.a. een superleuk Amerikaans stel (Jack & Athena), maar ook met een merkwaardige dakbewoner; "You can call me Dancing Dolphin". Een 60+ hippie met een hangmat, 7 blenders en een asbak vol opgerookte joints, want hij drinkt graag verse sapjes. Of zoals Athena hem beschrijft: "O my god, this man is so tanned, it looks like he is wearing a brown leather jacket with crispy nipples on it!" Ies dr eerste ontmoeting met deze beste man vindt plaats bij het wisselen van de douche. Dancing Dolphin naar buiten, ies naar binnen, maar wat ligt daar? Vanaf het zeepbakje wordt ies toegelachen door twee rijen tanden. "Uhmm...sir you forgot your smile", roept ies door het hostel in een poging hem niet voor het blok te zetten. Maar Dancing Dolphin kent geen gene....en gelukkig maar! HOE DIEP KUN JE ZINKEN? Wij inmiddels 30 meter, want we zijn advanced padi duikers en trots! In Honduras brengen we ruim een week door op Roatan (Bay Islands). Hier gaat er letterlijk een nieuwe wereld voor ons open. Op de bodem van de zee groeien we in 9 duiken van niet alleen levenspartners naar ware buddy's. Daarbij ervaart Cees dat je ook op 30 meter diepte prima de slappe lach kunt hebben (stikstofnarcose?).  PURA VIDA! Omdat we wat langer dan verwacht in de Honduraanse zee blijven hangen, racen we door Nicaragua naar Costa Rica. Want we kunnen natuurlijk niet onze eerste Spaanse les te laat komen! In Costa Rica houden we nog een paar dagen 'vakantie' in Santa Elena, Monteverde. De plek waar we op 180 meter hoogte aan verschillende ziplines over het landschap zweven, in hoge bomen klimmen en onverwachts omringd door apen van een prachtige zonsondergang te genieten, galopperen op een muilezel, onderaan de Aranal vulkaan in het meest luxe hoStel tot nu toe slapen en als een gek over de rio Pacuare raften. Ies verlegt alles bij elkaar de afgelopen weken ongeveer 683 keer haar grenzen, maar nergens spijt van! Wat een leven; pura vida! ¡LA PANADERIA ESTA ABIERTA! En nu zitten we alweer ruim een week in Puerto Viejo op school, waar we ook inwonen, met een hoop Hollandse medestudenten. Cees zijn Spaans gaat zo hard vooruit dat hij al binnen een paar dagen een 'panaderia' opent (in de keuken van de school). Het brood hier is niet geweldig, dus zijn versgebakken broodjes gaan letterlijk als warme broodjes. Onze schoolgenootjes krijgen ze voor een vriendenprijsje, maar er worden inmiddels zelfs broodjes gelevert aan een koffietentje aan zee. Ies investeert en Cees en Oscar (a.k.a. Koekiemonster) schrijven een businessplan, doen research en staan om 6 uur op om te kneden en bakken. Tis een waar succes!  Het plan is om hier nog drie weken lessen te volgen, maar of we zo lang 'stil' kunnen blijven zitten...?Misschien wel, maar misschien dat we na oud en nieuw nog een week Panama pakken, we zien wel. Zo tussendoor de tropische regenbuien, felgekleurde vogels spotten, grote insecten vermijden, omgewaaide palmbomen rechtop zetten, zelfgeplukte sinaasappels persen, boekjes lezen in een hangmat onder een rieten afdakje en op ons slippers heen en weer slenteren, zouden we haast vergeten dat het eerst nog bijna Kerstmis is! Dus, als we jullie voor die tijd niet meer spreken alvast een Feliz Navidad en buen año nuevo! Laat ons vooral weten hoe de familiediners en het aftellen was! We missen Nederland (en vooral jullie), tussen alle fantastische ervaringen door, soms natuurlijk best een beetje. Liefs, cees en ies Ps: Lise

Dag 106 - Pesos, dollars en quetzals...

IK TOETER DUS IK BEN Bij aankomst in Mexico stad racen we met een erg ijverige taxi chauffeur (zie titel) naar ons hostel. We hebben lage verwachtingen van deze stad, maar stellen deze bij na een ochtend dwalen door Frida Kahlo's casa azul (Cees kan Frida's naam niet onthouden en blijft haar dus stug de vrouw van Bert -van Ernie- noemen). Mexico stad telt zo'n 30.000.000 inwoners, maar voelt wonderlijk genoeg niet benauwend, zelfs niet in de drukbezette, maar superstrak georganiseerde metro. GROAAARRHH!!! WOARGHA... HOCHGE HOCHGE!!! Na 13 uur in een nachtbus starten we het 'droge seizoen' in Palenque met een flinke tropische regenbui. Goed moment voor een siesta, totdat we abrupt uit ons slaap gerukt worden door een vreselijk geluid, maar dan ook echt een angstaanjagend diep luid geschreeuw...Is het een tijger? Is het een jaguar? Is het een hyena die met een beer vecht? Met het slaap nog in de ogen en gevaar voor eigen leven rent Cees naar buiten en wat blijkt? We hebben zojuist voor het eerst kennis gemaakt met brulapen. Welkom in centraal Amerika!  We brengen onze eerste week in Mexico door op de Yucatan peninsula, waar we onze eerste maya ruines ontdekken en met een klein bootje door de mangrove van Rio Lagartos varen om flamingo's te bespieden. WIE ZIJN BILLEN BRAND... Vanuit Mexico nemen we een boot naar het ieniemienie paradijsje Caye Caulker, een eilandje van Belize waar 'Go Slow' het motto is ("No worries maan") en we snorkelen afwisselen met hangmatten. Eerste keer snorkelen voor ies, die zich nog niet besefte dat je dan natuurlijk continu met je billen pal in de zon ligt. Maar het was de rode billen waard! In de wonderlijke onderwaterwereld ontdekken we koraal, haaien, zeeschildpadden, enge alen en felgekleurde visjes...zucht..fijn... MOSQUITO & WAX Een Beliziaanse legende vertelt over 'Mosquito' en 'Wax', twee vrienden. Tot Wax geld leent van Mosquito en niet terugbetaald. Wax ontloopt Musquito maandenlang, maar op een dag komen ze elkaar toch tegen. Wax rent er vandoor en springt in het dichtstbijzijnde gat om zich te verstoppen; een oor. En sindsdien zoemt Mosquito langs alle oren op zoek naar Wax....om hopelijk ooit zijn schulden te kunnen innen. En de moraal van het verhaal, de muggen lusten Iselin allemaal. MAARJA MAYA Van Belize boten en bussen we ons een weg naar Guatamala, waar we aftrappen met Tikal. Een van de mooiste Maya tempels van centraal Amerika, maarja...wij verwonderen ons vooral met ons hoofd in ons nek over de rondslingerende apen, toekans, krokodillen (moet daar geen hekje voor?) en andere gekke beesjes waar we de naam nie meer van weten.  Ja, tot nu toe is centraal Amerika een grote warme, tropische, schreeuwende, kristalheldere en soms jeukende verrassing. Toch zetten we er een klein beetje de vaart in, aangezien we vanaf 11 december voor heel even een thuis creeeren in Costa Rica. We gaan hier een maand Spaans leren met ons voeten in het zand en surfen tot we het kunnen... Hasta Luego! Cees en ies ps: superleuk om te lezen hoe het met jullie gaat!

Dag 92 - Sneeuwsafari

Lieve allemaal, Er is alweer een maand voorbij. Het vakantiegevoel maakt langzaam plaats voor het besef dat we nog lang niet terug naar huis gaan. Dat is soms even moeilijk, omdat er natuurlijk dingen zijn thuis die we missen. Maar het vooruitzicht naar nog tien maanden de wereld over struinen maakt ons vooral twee hele gelukkige mensen. We leven onze droom, reizen vol verwondering van ontdekking naar ontmoeting en nemen gulzig alles in ons op. En dat smaakt goed! En absoluut naar meer... Maar hieronder eerst nog even wat er gebeurt is sinds we een maand geleden onze auto inleverden in de VS. LIFTEND NAAR CANADA "Huh? Geen bussen? Maar hoe moeten we dan naar Canada?" Een stuk karton en een zwarte markerstift bieden de oplossing: 'North!' Duim omhoog en gaan. Het is tenslotte maar 350 kilometer en we hebben nog vijf dagen voor onze trein uit Winnipeg (Canada) vertrekt. We blijken maar 1 dag nodig te hebben. Want binnen een half uur stopt er een meisje dat ons naar de volgende stad brengt en nog twee uur liften en een vriendelijke rabbijn verder staan we in Winnipeg. Top!  Aldaar belanden we in een superhuiselijk hostel, waar we voor de verandering een paar dagen bijna niks doen. Beetje ijshockey kijken, foto's uitzoeken, boodschapjes doen, koken voor het huis en avonden vol bacardi cola. Iedere dag plaatsen we een nieuw A-4tje op de eettafel: "Cees is making lasagna tonight! Put your name down, everybody chips in". En de eettafel zit iedere avond voller. Op zn Hollands zegmaar supergezellig.  IJSBEREN IN CHURCHILL Na 48 uur treinen, want een autoweg gaat er niet heen, komen we aan in Churchill, een 'stadje' (dat 16 straten telt) aan de Hudson bay. Nat en koud, maar geweldig. Want op een mistige dag weten we toch drie ijsberen te spotten. Een matige score, maar wij zijn er berenblij mee. De tweede koude dag (gelukkig verkocht Wallmart ook winterjassen!) brengen we door tussen de sledehonden.  Eenmaal terug in Winnipeg pakken we alweer de trein. Deze keer dwars door het land, over de prairie en door de rocky mountains, naar Vancouver aan de west kust van Canada. GO CANUCKS GO! Als we in Vancouver aankomen tikken we via het hostel waar we slapen kaartjes voor een ijshockeywedstrijd op de kop. Mijn god, wat gaat dat er hard aan toe. De een na de andere speler wordt tegen de rand geramd en als er echt gevochten wordt gaan de handschoenen uit (er wordt NIET gestopt met vechten tot er een man gevallen is) en dit alles is 'gewoon' part of the game. Das wel even wat anders dan het tutterige gedrag van onze voetballers, die bij het minste of geringste al kermend op de grond liggen. Nee, niet hier. Hier krijg je twee proppen in je neus om het bloeden te stoppen en speel je door, wat een sport! De Vancouver Canucks winnen met 3-2, we leveren onze kaartjes in het hostel weer in voor gratis bier en burgers en vallen uiteindelijk zeer voldaan in slaap, cees boven en ies onder (want we hebben een kamer met een stapelbed). WINTERWONDERLAND "Krijg ik er ook sneeuwkettingen bij?", vraagt Cees vriendelijk als we onze (alweer blauwe) huurauto oppikken in Vancouver. "Sneeuwkettingen? Ik weet niet waar u van plan bent helemaal heen te rijden, maar ik verzeker u dat u geen sneeuw gaat tegenkomen." Prima, denken wij, want wat weten wij van Canada. Meer dan die meneer, zo blijkt, want we hebben de 9 dagen erop iedere dag sneeuw. De volgende ochtend in Glacier national park begint het al met een goeie sneeuwbui. Maar ook de dagen erop in Banff en Jasper national park ligt er een witte deken over het landschap. Hoogtepunten in deze dagen zijn de drie (alweer drie?) grizzlyberen die we spotten tijdens een prachtige autorit in de omgeving van Banff en het ronddobberen in een hotspring terwijl er dikke sneeuwvlokken op ons buik vallen. En ons autootje hield het goed.  WHALE WATCHING....? Onze laatste week in Canada beproeven we ons geluk op Vancouver island, waar we met een zodiac op zoek gaan naar walvissen. Alleen al de zodiac is een waanzinnige ervaring. Als we goed vaart maken stromen de tranen over ies dr wangen. Van de koude wind, maar vooral van het lachen. Het wordt een heftig ritje, want het water is onrustig, wat zegmaar als een hele hele hele hele hobbelige weg voelt. En we zien van alles...behalve walvissen. "One of those days", want alle dagen ervoor waren er zowel orca's als bultruggen gespot. De twee dagen erna vervolgens ook. Maar niet getreurd, want we mogen gratis nog een keer mee. En we hebben de tijd. Dus ondanks dat ies de dag na het zodiaccen het gevoel heeft dat ze van een trap gelazerd is, stappen we drie dagen later vrolijk nog een keer in. Deze keer is het veel kouder, maar de wind houdt zich koest, waardoor we ver om ons heen kunnen kijken en zoeken...en zoeken...en zoeken..."Yes, I think they have now realy left to Mexico." Perfect joh! Wij maandag ook!  DE VERLOREN JONGENS Vrijdag is ons laatste autodag en dus maken we vanuit Vancouver nog een mooie rit omhoog naar Whistler. Op weg pikken we Brandon op, een jongen die we in Winnipeg al ontmoet hadden. Het wordt een vrolijk weerzien, inclusief dansen in de sneeuw op rock and roll muziek en ademloos staren naar de drie zwarte beren die Brandon plots in de berm ziet staan. Ja, alweer DRIE beren. In Whistler wandelen we rond Lost Lake, waar Cees en Brandon een vlot kapen en besluiten het wandelen te laten voor wat het is. Al peddelend werken ze zich naar de overkant, waar hun gezang al veel eerder aangekomen was. En midden op Lost lake dopen de mannen zich om tot de lost boys. De verloren jongens... En wat is het fijn om ons iedere dag weer te kunnen verliezen in al dit moois. Als jullie dit lezen zitten we alweer (bijna) in Mexico, waarvandaan we rustigaan richting Costa Rica gaan reizen. We houden jullie op de hoogte. Kijk vooral nog even verder rond hier, er staan weer een hoop nieuwe foto's in alle mappen.  Hasta la basta! Cees en ies ps: we zijn ook heel nieuwsgierig hoe het met jullie gaat, dus schroom niet een reactie achter te laten die vooral over jezelf gaat :)

Dag 60 - Paradise by the dashboard light

Terwijl Cees innig danst met een watermeloen breng ik jullie ons volgende reisverslag. Tja, we hebben het egenlijk veel te druk met leuke dingen doen, dat blijkt wel. Maar na zo veel leuke lieve emails en berichtjes op ons weblog, moeten we wel even tijd maken in ons drukbezette reisschema. Dus staakt Cees het dansen en brengen we jullie graaaaag op de hoogte van onze laatste avonturen en ontmoetingen. Laten we beginnen met een mop, dat opent altijd goed. 2 HOLLANDERS, 2 BELGEN EN 1 JAPANNER ZITTEN IN EEN BOOTJE... Via Colorado rijden we Utah binnen. Doel 1: raften op de Colorado river. WOEHOE! Iselin vraagt nog aan de raftman "is het niet te moeilijk? Denkt u dat ik dit kan?" Achteraf een belachelijke vraag, want de Colorado river blijkt op dat moment zo mak als de Rijn. We krijgen niet eens peddels, wat een desilusie voor Cees. Gelukkig delen we ons raftje met gezellige Belgen en een Japanner die geen Engels spreekt, maar camera. Kortom: een reuzegezellig ochtendje dobberen. En de rest van Utah maakt deze eerste ervaring ruimschoots goed. We vallen van de ene verwondering in de andere als we ons verplaatsen van Canyonlands national park naar Arches national park, dead horse point (afgrond Thelma en Louise), Monument Valley en Zion national park. Twee hoogtepunten waren absoluut zonder twijfel unaniem de wandelingen die we gemaakt hebben in Arches en Zion. In Arches wanen we ons alleen op de wereld als we om 6 uur smorgens in het donker aan de mooiste wandeling ooit beginnen. Ruim 4,5 van de 5,5 uur klauteren komen we niemand tegen en ontdekken we iedere 100 meter dat we omgeven zijn door weer een heel nieuw plaatje aan oranje rotsen, bogen (de bekende arches) en valeien. In Zion proberen we wederom vroeg aan de drukte te ontkomen en wandelen we ruim 5 uur door de Narrows, een hele smalle vallei tussen hoge rotsen, uitgesleten door een rivier waar we grotendeels doorheen lopen. Met een tak als wandelstok werken we ons over gladde stenen, soms tot ons middel in het water, een waanzinnig toffe wandeling. Twee sprookjes.  Oja, en in Arizona hebben we de Grand Canyon bezocht. Van welke kant je dit ook bekijkt, het is een groot gat. Indrukwekkend groot, maar een gat :) LAS, LOS & SAN FRAN Na anderhalve week camperen in national parken (geen douche) komen we smoetzig aan in Las Vegas en vinden wij aldaar dat wij het verdient hebben om een hotelkamer te boeken MET jacuzzi NAAST ons bed IN een hotel dat van buiten een kasteel is en van binnen tevens een casino. Gewoon, omdat ons dat wel Las Vegas-achtig leek. Las Vegas-achtig blijkt 'overdreven, warm, prijzig en halfnaakte vrouwen'. Cees vind het hier geweldig, ies is het na het eerste WAUW moment snel zat. Na twee nachtjes rijden we door naar grote mensen pretpark nummer 2. In Los angles duiken we een dag de Universal studio's in, waar we een studio tour krijgen en van de ene naar de andere show met vuur en water en 3D brilletjes rennen, topdag! De dag erop lopen we over de walk of fame in Hollywood en rijden we tussen de palmbomen in Beverly Hills en Bel Air. We hadden ons er wat meer glamour van voorgesteld....maar niemand herkende ons. Langs een geweldige kustroute rijden we naar San Francisco. Onze favoriet van deze drie steden. Hier voelen we ons echt op ons gemak, wat een fijne stad! We blijven vier dagen, slenteren rond, fietsen de golden gate brug over ennnnn ontmoeten Gerjo en Aad (Cees zn pa en oom). Met zijn viertjes verkennen we Alcatraz, de plek die Al Capone ooit 'thuis' noemde, eten we vis op Fisherman's Warf en hangen we met de wind in ons gezicht uit een cable car. Van Gerjo krijgen we vervolgens ook nog een te prettige camera te leen. Ies is helemaal blij met de supersonische inzoomlens. Wat een cadeau! MOSKOU NEVER SLEEPZ Maar dan is het echt tijd om door te reizen. Vlak voor Yosemite national park pikken we een liftend stelletje uit Rusland op. En wat blijkt? Tanya en Vlad zijn op precies dezelfde datum als wij begonnen aan hun reis rond de wereld. Net iets eerder terug thuis, dus er staat ons een goed afsluitfeesje in Moskou te wachten. We delen een campeerplek en Cees lokt al snel met zijn warme thee meerdere mensen onze kant op. Voor we het weten zitten we onder de sterren rond een kampvuur met gitaarmuziek van Kurt, grootse verhalen van Fatah, reistips van Tom en Kim en een dans van Tanya en Vlad. Wat een goeie goeie avond.  2415 MILES IN 7 DAGEN En dan staat ineens de laatste week in de VS voor de deur. Op naar Fargo, waar we de auto in moeten leveren. Maar dat doen we natuurlijk niet rechtstreeks, er is veel te veel te zien! Via highway 50, de loneliest road in the United States, rijden we naar Yellow Stone national park. Hier is van alles te vinden, van grizzly beren tot vuurspuwende draken. In onze foto's kun je zien welke van de twee we daadwerkelijk gespot hebben. En dan is er natuurlijk nog Mount Rushmore, waar we niet voor om gereden zouden hebben, maar als je er dan toch langskomt is het stiekem heel erg leuk. Washington, Jefferson, Roosevelt en Lincoln, vier hoofden in een rots, kwartet! HET KLEINE EN GROTE HUIS OP DE PRAIRIE South Dakota. Bijna in Fargo. Nog 1 dag rijden over de Amerikaanse prairie. Op zoek naar 'het kleine huis' en we vinden....een veel grotere. Terwijl we langs de weg staan te ontbijten uit onze Alcatraz kopjes stopt er een truck naast ons. Het is Steve en we staan op zijn land. Niet dat dat een probleem is, in tegendeel. Hij nodigt ons uit voor een tour "hop in, it will only take about an hour". Dus laten we de auto achter en rijden we vervolgens 4 uur lang rond door de omgeving. We krijgen te zien wat Steve en zijn broer allemaal planten en oogsten, waar zijn huis staat, we ontmoeten zijn vrouw en kinderen en krijgen zelfs lunch (plus een bloemkool, brocoli, koolraap, appelrepen, water, cola, buffaloworst, twee watermeloenen en een fles wijn).  ? ?Dan neemt hij ons mee naar een Hutterites colony. Dit is een kolonie waar 175 mensen samenleven en zelfvoorziend zijn in zo'n beetje alles. Het is een streng religieuze gemeenschap, vergelijkbaar met de Amish. We worden direct vriendelijk ontvangen door de vrouw van de baas, gekleed in zelfgemaakte jurk en zwart kapje, die ons rondleidt. Heel indrukwekkend om onverwachts zo'n andere wereld in te stappen.  ? ?Voordat we terug naar onze auto gaan wordt Cees nog door Steve aan het werk gezet bij het heen en weer rijden van verschillende trucs en rijden we mee op een zonnebloemhakmachine (john deere), supergaaf! En, in verband met de baan die Steve Cees aanbiedt, rijden we ook nog even langs het huis waar we dan in zouden kunnen wonen. Soms komen er zomaar onverwachts leuke ervaringen op ons pad... Well, we're off, to Canada and beyond!! Als je precies exact op de dag nauwkeurig wilt weten waar we zijn kun je even op 'kaart' te klikken. Tot over een maandje! Cees en ies

Dag 34 - Alligators en zeekoeien

AFLOOP ORKAAN We leven nog...viel allemaal reuze mee waar wij zaten. WASHINGTON We gingen natuurlijk voor het witte huis, maar achteraf was dat het minst indrukwekkende. We wandelen in een dag zigzaggend van de Capitol naar het indrukwekkende Abraham Lincoln memoriol. Daartussen liggen talloze (gratis) musea en zo veel memorials dat er nog net geen memorials zijn voor de makers van de memorials. Een boven verwachting mooie stad. En overal superrustig, omdat het de dag na de orkaan is.... UNCLE PAUL Op weg van Washington naar Savannah maken we een pitt stop in een superklein dorpje (Fearrington) in North Carolina, waar we logeren bij uncle Paul, een oom van vrienden van ons. Top! Wat bedoelt was als een snelle overnachting worden twee leuke dagen. Paul bezorgt ons een all American dag in Durham met hamburgers, bier en een echte baseball wedstrijd van de Durham bulls. Ennnnnn we tikken een tent op de kop, een oranje met stokken. SAVANNAH Ennnnn door! In Savannah slapen we twee nachtjes bij Brie en Jody (vrienden van ies). Cees maakt lasagna en vermaakt de kinderen, ies leest een boek. Na een fietstour langs zo'n beetje alle hoogtepunten van dit stadje is het de hoogste tijd om weer door te rijden, we willen onze tent gaan uitproberen! :) HET ZUIDEN BEGINT Y'ALL En zo karren we door van Savannah naar noord Florida waar we meteen ons tentje opzetten tussen een hoop gigantische RV's op een camping aan de golf van Mexico. Cees rent naakt de zee in en is blij. Ies dobbert met haar bikini aan in het zwembad en is ook blij. No worries. Cees gaat direct zo op in het zuiderlijke accent hier dat hij zelfs enthousiast 'Hi y'all' roept naar een man die alleen is. What can I say, we passen ons makkelijk aan en hebben het overal onwijs naar ons zin.  NARLINS Zodra we Louisiana inrijden ontdekken we de handigheid van de information centres langs de weg. Niet alleen vertelt een te lieve te opgemaakte dame met te lange nagels ons dat we helaas niet kunnen camperen in deze staat (in verband met een storm die deze keer de naam Lee draagt) ook komen we dankzij haar terecht in het beste hotel so far, midden in het French district van New Orleans. WAT EEN STAD! De jazz, drankjes, sfeer en schoonheid van New Orleans (of zoals ze hier zeggen: Narlins) houden ons drie dagen vast...we hadden hier zeker nog langer kunnen blijven, maar de rest van de VS lonkt. CAMPING IN TEXAS  Paarden, koeien drijven, cowboyhoeden, cowboylaarzen, welkom in het wilde westen y'all! ;)  Bovenstaand is nog echt waar ook, maar voor ons is Texas vooral in ons uppie camperen in de staatsparken, tussen nieuwsgierige wasbeertjes en superkomische prairiehondjes, bijna geen bomen meer en veeeel zon. Wat een ongelooflijk gevoel om midden in de natuur zo saampies in slaap te vallen.... ROUTE 66 (ook Texas) En omdat we er nu toch zijn pikken we een stukje mee van de old scenic route 66. Compleet met uberknullig route 66 museum, uberkitscherig megakruis, ubertoffe cadellac ranch en ubervettige greasy spoon hamburgers. O en het steeds veranderende landschap blijft ons verbazen, adembenemend. CAMPING IN NEW MEXICO (nu) Genieten van frozen margaritas in de rooftop Cantina in Santa Fe. Camperen tussen de kaktussen, tis net het oude Mexico. Wat een heerlijk heerlijk leven, Liefs Cees en ies ps: zijn we helemaal vergeten te vertellen dat we ook alligators en zeekoeien gezien hebben - doei!